Wypełnić pustkę, wyrazić uczucia.

Death and the Girl Egon Schiele

Egon Schiele, urodzony w 1890 roku w Austrii, z woli rodziców, miał być inżynierem kolejnictwa. Jego ojciec był zawiadowcą stacji kolejowej, toteż wybór zawodu dla syna nie był niczym dziwnym.. Z namaszczeniem i zainteresowaniem malował młodziutki Schiele przejeżdżające pod jego oknem pociagi. Już wtedy widać było, jak bardzo interesuje się otaczającym światem. Uczyć się jednak nie lubił i szybko pokazał rodzicom, że żadnym inżynierem nie będzie. Tak, już w 1900 roku trafił na swoje pierwsze zajęcia rysunku, do profesora, który otworzył przed nim świat sztuki, szczególnie tej wiedeńskiej.

Jego talent nigdy nie budził w nikim wątpliwości, ale już same obrazy – bardzo często. Ludzie doceniali jego kunszt, lecz oskarżali go o szerzenie pornografii a nawet wykorzystywanie dzieci. Fakt, iż przez bardzo długi czas żył w ‘nieuregulowanym’ związku ze swą muzą, byłą modelką jego przyjaciela Klimta, Wally – też nie pomógł w trudnej drodze do akceptacji przez środowisko. Bardzo często jego prace z powodów ‘moralnych’ spotykały się z odrzuceniem.
Cóż, jego obrazy do dziś budzą swoiste kontrowersje. Wystarczy spojrzeć chociażby na AKT – STOJĄCA DZIEWCZYNKA Z CZARNYMI WŁOSAMI.tumblr_n1xcciWaMk1sy4c1zo1_500 Schiele ma wtedy 20 lat i bardzo często zaprasza dzieci do swojej pracowni i każe im się rozbierać. Maluje je pokazując rozbudzającą się już w młodym wieku zmysłowość. Jest za to ganiony przez środowisko, w którym żyje.. Trafia nawet przez to na kilka dni do aresztu, pod zarzutem ‘deprawowania nieletnich’. Lecz, czy w tym szaleństwie jest jakaś metoda? Nie lubię oceniać ludzi, a już na pewno nie lubię oceniać ludzi z jednej perspektywy i mam nadzieję, że wy też nigdy nie będziecie tego robić. Gdy odnosimy się do twórczości Egona Schiele, moim zdaniem, jej prawdziwy wydźwięk można usłyszeć tylko, gdy spojrzymy na kontekst biograficzny.
Piętnastoletni Egon doświadcza w swoim życiu wielkiej tragedii, która już na zawsze odbiła się na jego malarstwie, która, moim zdaniem, tłumaczy niespokojność kreski jaką się posługuje, wynaturzenia, brudne kolory, oraz niepokój, który bije praktycznie z wszystkich jego dzieł. Gdy Schiele jest zaledwie kilkuletnim chłopcem, jego ojciec, Adolf, zapada na chorobę psychiczną. Od tego momentu rodzina zmuszona jest do uszczuplenia swoich wydatków, ponieważ Adolf traci pracę, oraz do zmiany swojej codzienności. Stan Ojca Egona pogarsza się. Miewa on napady agresji, czasem zaprasza do stołu swoich wymyślonych przyjaciół, demencja pogarsza się z każdą chwilą. Egon odcina się. Trudno w tym widzieć coś dziwnego.. Pomyślmy, jak my zachowujemy się przy osobach chorych psychicznie. My, dorośli i świadomi nie mamy często pojęcia co powinniśmy ze sobą zrobić. Z jednej strony czujemy wielkie współczucie, a z drugiej, może nawet strach. To samo, ale znacznie intensywniej czuje młody Schiele. Podstawiony w tak młodym i trudnym wieku, wobec psychicznej choroby ojca, nie potrafi sobie poradzić nie tylko z tym przykrym zdarzeniem, ale też z samym sobą. Dodatkowo, spotyka się z odrzuceniem matki, która uważa go za egoistę, który nie okazuje ojcu należnego ciepła. Sam Egon mówi o matce, że jest ‘dziwną osobą’. W 1905 roku umiera ojciec Egona, po tych wydarzeniach życie młodego malarza nigdy już nie będzie takie samo.

Egon maluje przez cały ten czas, a z jego malarstwa tak jak z prostego tekstu można czytać emocje, jakie nimi targają. Gdy jest jeszcze młodym studentem, buntuje się przeciwko sposobie malowania, jakiego uczą go w Akademii. Schiele chciałby wyjść w plener nocą, nie musieć baczyć na ograniczenia, które stawia przed nim jego Akademia. Gdy w końcu udaje mu się skończyć studia, w roku 1909 opuszcza je i swoje poprzednie problemy – matkę, wuja i brak pieniędzy. Już od dwóch lat przyjaźni się wtedy z cenionym Gustavem Klimtem, który bierze go pod swą opiekę. Od tego momentu, życie zaczyna się dla Egona jakby na nowo – porzuca przeszłość i w końcu może w pełni realizować się twórczo. Zyskuje przychylność wiedeńskiej awangardy, biega praktycznie z wystawy na wystawę. Wally, jego kochanka i muza towarzyszy mu w latach 1911-1915, Schiele często maluje jej portrety, na których widać fascynację urodą muzy.
W 1915 roku Egon poznaje pannę z drobnomieszczańskiej rodziny, która mieszka naprzeci

w jego pracowni. Nazywa się Edith Harms. Schiele po kilku miesiącach znajomości zrywa kontakt z Wally i postanawia ożenić się z Edith.. Motywy jego postępowania nie są znane, może chciał się odciąć od tej części swego życia, jaką reprezentowała piękna kochanka? Małżeństwem z Edith wraca do drobnomieszczańskiego społeczeństwa, od którego uciekł opuszczając matkę i wuja w 1909 roku. Może z tęsknoty? Jednakże opuszczając Wally, malarz obiecuje jej, że raz w roku udadzą się w ‘podróż z urokami’! Styl jego pracy uspokaja się po małżeństwie, ale także i po wojnie, w której bierze udział jeszcze w 1915 roku. Potem, widać już w jego pracach wiele spokoju i kontemplacji, jak np. w obrazie CZTERY DRZEWApobrane czy DOMY NA ŁUKU W KRUMLOVIE. Także portrety żony artysty są jużegon-schiele-der-haeuserbogen-oder-inselstadt-08822 bardziej spokojne, ale nadal pełne ciekawych emocji. EDITH SCHIELE W SUKNI W PASKI

tumblr_n1xcdlwQ6B1sy4c1zo1_500
Co najbardziej podoba mi się w Schiele, to fakt, że potrafi tak cudnie przekazywać emocje. Nigdy nie mówi do nas prosto z mostu, bo umówmy się, są takie uczucia, których nie da się w ten sposób wyrazić.. Schiele, swoimi brudnymi kolorami i chwiejną kreską pokazuje, jak dla mnie, swego rodzaju strach, może nawet pustkę. Ale także zmusza nas do pomyślenia, czy jego ‚wyzywający akt nastoletniej dziewczynki’ jest tylko aktem, na dodatek deprawującym i obleśnym, czy może, przekazuje coś więcej.. Coś, nad czym trzeba się zatrzymać i zastanowić.
Jesienią 1918 roku epidemia grypy hiszpanki zabiła prawie 20 milionów osób w całej Europie. Wśród nich, była także Edith, żona malarza, w szóstym miesiącu ciąży. Egon opuścił świat w bardzo młodym wieku, trzy dni po swojej ukochanej, miał ledwie 28 lat. Pozostawił jednak po sobie duży dorobek artystyczny, który podziwiać można do dziś.

więcej prac Egona:

http://www.egon-schiele.net

Reklamy

One thought on “Wypełnić pustkę, wyrazić uczucia.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s